தாயும் மகனும்

உணர்வை உருக்கி உயிர் தந்தாள்
உள்ளத்தை துலக்கி உறவு தந்தாள்
உதிரத்தை கலக்கி பால் தந்தாள்
வயிற்றை சுருக்கி உணவு தந்தாள்
கனவுகளை கருக்கி வாழ்வு தந்தாள்
இப்படி முழு மனிதனாய் வாழ
தன்னையே தந்த தாய்க்கு
மனிதா நீ என்ன தந்தாய்.?

பூ மனம்

சற்றே தாமதமாக வந்த
எனக்காக காத்திருந்த்து,
நீ விட்டுச்சென்ற
பூவின் வாசம்

வேண்டாம் ராசா வெளிநாடு.....!!!

காடு கழனியெல்லாம் விற்று
வந்தது வீசா!

விமானத்தில் பற்ந்தேன்!
என் இதயதிலும் ஒருத்தி பறந்த்தால்!
வந்தடைந்தேன் இளைஞர்களின்
கனவு தேசமாம் ஃகல்ப்!!

பாலை என்றுதான் நான் அரிந்திருந்தேன்!
பார்தேன் ஒரு சோலை!!
என்னவளின் காண்ணீர்துளீகளால்
உருவாகியிருக்குமோ இந்த கார்டன்!!

வானுயர்ந்த பல் கட்டிடங்கள்!
எனினும் என் வானமெல்லாம்
அவள் நினைவல்லவா!!

சுட்டெரிக்கும் சூரியன் என் உடலை சுடலாம்
ஒரு போதும் அவள் நினைவையும்
அவள் மீதான காதலையும் சுடமுடியுமா!!

நான் தங்கியிருப்பது பல அடுக்கு கட்டிடம்!
அவளுடன் தங்கிய குடிசை போல்
தரவில்லை இன்பம்!!

ஏசி அரைதான் என்றாலும்!
அவள் மீதான ஏக்கத்தால்
ஏற்க்கவில்லை நெஞ்சம்!!

வார விடுமுறையில்
வகை வகையான் உணவு-எனினும்
அவள் சமைக்கும் உணவுபோல்
இல்லை சுவை!!

தொலைபேசி ஊடாக தொலைந்து
போகிறது வாழ்க்கை!!

கடிதங்களின் வாயிலாக
காணாமல் போய்விடுமோ
கணவுகள்!!

உறக்கம் தொலைத்து உளருகிறேனடி!
உன் நீனைவால்!!

கனவிலாவது நாம் கலந்து மகிழலாம்
என்றால் கன் மூடியதும் காதோரம்
ஒலிக்கிறது செல்போனின் அலாரம்!!

என்னவளின் ஷ்பரிசம் தொட்டு
எழுந்த நாட்களை விட!
செல்போனின் நச்சரிப்பால்
நகர்ந்த நாட்காளே அதிகம்!!

வருடம் ஒருமுறை வாழ வாழ்கை-என்ன
வாடகை பொருளா.....................!!

வேண்டாம் ராசா வெளிநாடு.....!!!

நாதியற்று போனாலும் நாட்டோடு போ....!!!
உறவற்று போனாலும்.............................
ஊரோடு.....போ...!!!

"ஏழ்மை"

ஏதோ ஒரு சோகம்
புரியாத வழியோடு
புறப்பட்டு விட்டேன்
ஏழ்மையின் காரணமாய்!

பணம் மட்டும் வாழ்கை
என்று வாழும் இந்த
காலகட்டதில் ஏழ்மையின்
கைப்பிள்ளையாய் நான்!

ஆசைகள் மட்டும் ஓராயிரம்
இருந்தும் என்ன பயன்
அதை செயல்படுத
இவனிடம் பொருளில்லையே!

இந்த ஏழ்மையின்
வாசலில் நான் மட்டும்
செல்லப்பிள்ளையாய்
பிறந்து விட்தேன்!

அது பாசம் காட்டுவதால்
நான் பட்டினிகிடக்கிறேன்
அது அன்பு காட்டுவதால்
நான் அழுது தீர்க்கிறேன்!

ஏழ்மையின் காரணமாய்
இன்று என் கண்ணீர்துளிகள் கூட
எனக்கு சோந்தமில்லாமல்
போனதோ!

விரக்தி கொண்ட நான்
இன்று வீர வண்க்கம்
எழுதுகிறேன்: நாளை இது
என் காலச்சுவட்டில் பதிவாகட்டும்...

தமிழ் மொழி

எனக்கு மட்டும் இறக்கை இருந்துருந்தால்
தமிழ் மொழியை தூக்கி உச்சத்தில் வைத்திருப்பேன்
ஆனால்,,,,,,,
இறக்கை இல்லையென,
ஒருபோதும் சிதைந்து போகவில்லை ஏனெனில்,,,,
நம்பிக்கை உள்ளது என
நான் பறக்க நினைப்பது
நிலவை பிடிக்கவோ அல்லது
வானை தொடவோ அல்ல
தமிழ் மொழியை பரப்பி
தேசத்தை காக்க வேண்டும் என்பதற்க்காக சூரியன் பகலில் மட்டுமே ஒளி வீசும் ஆனால்,
தமிழ் மொழி செம்மொழி என
தன் புகழை எப்போதும் பரப்பிக் கொண்டிருக்கும் கடலுக்கு எல்லையில்லை
காற்றுக்கு வேலியில்லை
அதுபோல தமிழுக்கு
எப்போதும் அழிவில்லை

சிந்தனைக்கு தாடி முளைத்தால்

சிந்தனைக்கு சிறகு முளைத்தால்
வானில் பறக்கும்
சிந்தனையில் காதல் மலர்ந்தால்
கவிதை பிறக்கும்
சிந்தனைக்கு தாடி முளைத்தால்
ஞானம் பிறக்கும்