நிழலும், நானும்

யாராவது என் பின்னால்
வரவேண்டுமென்று ஆசை.

எழுந்து நடந்தேன்.

திரும்பிப் பார்த்தால்
என்
பின்னால் யாருமில்லை.

முகம் திருப்பி
முன்னால் பார்த்ததும்
திடுக்கிட்டேன்.

எனக்கு முன்னே
என் நிழல்.

நிழலின் பின்னால்
நடக்கிறேன் நான்.

கோபத்தில்
நிழலொடு சண்டையிட்டேன்.
நான் வெளிச்சம்.
நீயென் இருட்டு.
என் பின்னே வா
நிழல் சிரித்துக் கொண்டது.

நான் நிஜம்.
நீயென் பொய்.
என் பின்னே வா!
நிழல் சிரித்துக் கொண்டது.

நீ என்
பாதங்களைக் கழுவுகிறக்
கறுப்புத் தண்ணீர்.
என்பின்னே வா!
நிழல் சிரித்துக் கொண்டது.

என் கோபம் தலைக்கேறியது.
நீ என்
கால்கள் துப்பிய எச்சில்
என் பின்னே வா!
நிழல் மீண்டும் சிரித்துக் கொண்டது.

சண்டையில்
நேரம் கரைந்துபோது
நிழல்
என் பின்னாலிருந்தது.

இப்போதாவது புரிந்ததா
அடிமை நாயே...

உன்
கழுத்துச் சங்கிலி
என்
கால்விரல்களிலென்று?

நிழல் கத்திற்று.

முட்டாளே!
நான் சூரியன் பின்னால்
போய்க் கொண்டிருக்கிறேன்.

குழந்தை

இந்த
நடக்கும் பொம்மைக்கு
பிடித்தது
நடக்காத பொம்மைகளை...
ஆசை உண்டு
பேராசை இல்லை.
இது
ஓர்
சுவாரசியமான நாவல்!
இது
அனைவருக்கும் பிடித்த
புன்னகைப் புஷ்பம்!
இந்த
பொன் விளக்கு
சிரிக்கும் வீட்டில்
மின் விளக்கு தேவையா...?
நிஜமான அழுகைக்கும்
நிஜமான சிரிப்பிற்கும்
குழந்தையை தவிர
இன்னொரு உதாரணம்
குழந்தையே...
ஒரே சமயத்தில்
பணம் நீட்டுங்கள்
தட்டிவிடும்...
பலூன் நீட்டுங்கள்
தட்டிப் பறிக்கும்.
பிடித்ததோடு
பிடிவாதம் செய்யும்...
வாதம் செய்யாது
இனிப்புத் துண்டுக்கும்
நெருப்புத் துண்டுக்கும்
பேதம் தெரியாது
அழத் தெரியும்
அழ வைக்கத் தெரியாது.
விழத் தெரியும்
யாரையும்
விழவைக்க தெரியாது.
சிரிக்கத் தெரியும்
சிரிக்க வைக்க தெரியும்
யாரையும்
சிரிப்பாய் சிரிக்க வைக்கத்
தெரியாது.