நாளைய விந்தை உலகு.



நாளைய உலகின் மனிதர்களில் 
ஆங்காங்கே விந்தையான 
குளோனிங் மனிதன்
இப்படியும்........

உடைந்த கடவுள்

'உண்ண
உணவில்லாதவர்கள்
கோல்கேட் பற்பசை பற்றியோ
குச்சி வைத்தாவது
பல் துலக்காதது பற்றியோ
வருத்தம் கொள்வதேயில்லை' என்று
குறிப்பெடுத்துக் கொள்ளும் அளவில் மட்டுமே
நம் சமுதாய பற்று -
மனம் நிறைந்து கொள்கிறது!
தெரு வுடைத்து
தார் பிரித்து
ஜல்லிகள் நிரப்பி
வேர்வையில் ஊறிப் போகும்
தொழிலாளிகளின்
கால் வெடிப்பும்,
வயிற்றுப் பசியும்,
தெருவோர தூசிகளில்
தூளிகட்டி -
கிழிந்த புடவையின் வழியே
அம்மா வருவாளா
தூக்கிக் கொள்வாளா எனப் பார்க்கும்
ஏக்கத்தின் தடங்களும்
தன் அடையாளங்களை
நல்ல தார்சாலையாக மட்டுமே
காட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன!
இட்லி கடை
வாசலில்
கைக்குழந்தையோடு ஒரு
பிச்சைக்காரி நிற்கிறாள்
நான் கை கழுவிக் கொண்டு
அவளுக்கு ஒரு பொட்டலம்
கட்டச் சொன்னேன்,
'நீ ஏய்யா பசியோட போற
இவளுங்க இப்படி தான், பொய்;
அது யார் பெத்த குழந்தையோ
இவ தூக்கிக்குனு அலையறா,
'தா போ அங்குட்டு;
அந்த கடைக்கார தாய்
எனக்காக அவளை விரட்டினாள்,
அந்த கைக் குழந்தை
வீல் என்று கத்தியது..
'குழந்தைகள் தான் பாவம்
இப்படி எங்கேனும் இருந்து
குழந்தை வாங்கி வருவது
நாம் சோறு போடவில்லை என்றாள்
குழந்தையை பிடித்துக் கிள்ளுவதாம்'
இப்பல்லாம் இப்படி
ஒரு கும்பலே அலைகிறதாம்,
பக்கத்து கடைக்காரர் வந்து
சொன்னார்.
யார் யார் எல்லாம் பொய்யோ
என் மெய் எனக்கு வலித்தது!
கோவிலின் வெளி வாசலில்
வரிசையாய்
அமர்ந்திருக்கிறார்கள்
ஒவ்வொருவர் தட்டிலும்
சோம்பேறித்தனமும்
அதை மறைக்கும் கதைகளும்
நிரம்பிக் கிடந்தன;
வாழ்க்கையை தொலைத்தவர்களும்
தொலைப்பவர்களும்
ஒரு வேலை சோற்றிற்காய்
கை ஏந்தி அமர்ந்திருந்தார்கள்.
நன்றி மறந்த மானுடத்தால்
அவதியுறும் மனித தெய்வங்கள்
அப்பா அம்மா எனும் அன்பை
நினைவிலிருந்தே அகற்றி விட்டு
அரைகாசு கால் காசிற்குமாய்
வயோதிகம் கடந்து காத்திருந்தது;
போன பத்துபேரில்
ஒருவர் புதிது போல் கோவிலுக்கு
தர்மம் செய்வதாக எண்ணி
திரும்பி வந்து
ஒரு நாணயத்தை எடுத்து
கண்ணில் பட்ட ஒரு தட்டை பார்த்து எறிந்தார்,
தட்டில் விழுந்த
காசின் சப்தம் 
எத்தனை பணம் என்பதை சொல்லவில்லை
அந்த சப்தம்
சில்லறை என்பது மட்டும்
புரிந்தது அந்த
வரிசையில் அமர்ந்திருந்த ஒரு
குருட்டு அம்மா கிழவிக்கு!
கோவிலில்
நிறைய உண்டியல்கள்
இருந்தது;
எதிலும் பணத்தை போட
விழையவில்லை நான்,
வெளியே வருகையில்
கிழிந்த கால்சட்டையும்
எண்ணெய் ஒழுகிய தலையுமான ஒரு
சிறுவனை அவசரமாக
பள்ளிக்கு அழைத்துக் கொண்டு போனார்
அவரின் தாய்.
அவரை அழைத்து
இதில் இவ்வளவு பணம் உள்ளது
குழந்தைக்கு நல்ல கால்சட்டை
எடுத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று
கொடுத்தேன்
கோவிலில் மணி அடிக்கும்
சப்தம் -
காதில் நிறைவாக கேட்டது!

யார் நண்பன் ?

 

எதிர்பார்ப்புகளை எதாற்தமாக மாற்றி

கனவை நனவாக்க தோள் கொடுப்பவன்

எண்ணங்கள் முயற்சிகள் வெற்றி பெற

எப்பொழுதும் இணையாக இருப்பவன்

துன்பத்தில் தனியாக வாடும் பொது

சற்றும் வறுந்தாது தன் துக்கம்

மறைத்து நண்பனின் இதழில் சிறு

ஈரப் புன்னகை காண தவிப்பவன்

பிறர் இழிவுபடுத்தி பேசும் போது

அவனை உயரே தூக்கி நிறுத்துபவன்

எங்கு சென்றாலும் நிழில் போல்

கூட வருபவன் உயிர் போகும்

நேரத்திலும் தன் நண்பனுக்காக

தன்னையே இழக்க துணிந்தவனே...

மன்னிப்பாயா என்னை......

 

 

என் தோழியே
உனக்காக சில வரிகள்
இதில் மறைந்திருக்கும்
என் கண்ணீர் துளிகள்

அவள், பெயர் ” ?”
இந்த கதையின் நாயகி
என் முதல் தோழி

ஹோசூரில் பிறந்த தமிழ் பெண்
பாரதி பாடிய புதுமைப்பெண்

நியாபகம் உள்ளதா !
என் பெயர்ச் சொல்லி
உன் அறிமுகம்
முதன் முறை பார்த்தேன்
?யின் முகம்

நம் நட்பின்
தொடக்கம் அறியேன்
முடிவை மறவேன், உன்னால்

நட்பென்னும் மழை
நம் மீது பொழிந்தது
அதில் நனைந்து
ஒரு வருடம் கழிந்தது

தொடங்கியது கல்லூரியின்
இரண்டாம் ஆண்டு அன்று
எங்கள் நட்பின்
இறுதி நாள் என்று

காணச் சென்றேன்
பேச்சில் ஒரு மாற்றம்
புன்னகையில் போலித் தோற்றம்
என்னை, பார்க்க
பார்வை இல்லை அவளிடம்

முதல் தோழியின் நட்பு
முடிந்து போனது
முகவரி இன்றி
தொலைந்து போனது

கண்ணீர் நிரம்பி
என் கண்கள்
மறைக்க முயலும்
என் கைகள்

ஊர் பழித்ததென
உறவை அறுத்தாய்
ஏன் என்றதற்கு
பதில்கூற மறுத்தாய்

நான் கொல்லப்பட்டதின்
வலி உணர்ந்தேன்
உன்னை வார்த்தையால்
கொல்லத் துணீந்தேன்

என்னிடம் சொல்லாமல் சென்றாய்,
அது நீ செய்த ஒரே தவறு
தீஞ்சொல்லால் கொன்றேன் உன்னை
அது நான் செய்த பெருந்தவறு

காலந்தாழ்ந்து என்
தவறை உணர்ந்தேன்
உன்னிடம் மன்னிப்புகோரும்
அருகதை இழந்தேன்

இன்று,
உன் குரல் மட்டுமல்ல
வள்ளுவன் குறளும் புரிந்தது

தீயினால் சுட்ட புண் உள் ஆறும்;
ஆறாதே நாவினால் சுட்ட வடு

மன்னிப்பாயா என்னை..

கல்லூரி சோலையில் எனது பயணம்....

கனத்த இதயத்தோடு காலெடி வைத்தேன்...
கல்லூரி என்ற சோலையில் முட்கள் இருக்குமோ என்று...
கிடைத்ததோ அழகிய பூஞ்சோலைகள்...
இந்த இருளனுக்கும் விரித்தன தனது பூக்களின் இதழ்களை...

முதலில் அறிமுகம் கொண்டோம்...
பின்பு ஆனந்தம் கண்டோம்...
ஏட்டினில் கற்றது ஏனோ கொஞ்சம் கொஞ்சம்...
இனிய நண்பர்களிடம் பெற்றது... இன்னும் கெஞ்சும்...

தினம் தினம் பேருந்து பயணம்...
தெரியாத உறவுகளின் விழிகளோடு விளையாட்டு...
உரிமையில்லா, உதடுகளின் உளறலோடு ஆரம்பம்...
அழகாய் மலர்ந்தது பேருந்து சிநேகம்...

ஓவியங்கள் ஒளிந்தன அவளது விழியழகில்...
உறக்கமும் தொலைந்தது அவளது இருவிழியசைவில்...
தானாய் வளர்ந்தது என்னுள்ளும் காதல்...
தனியாய் அலைந்தது எனது மனம் மட்டும்...

துரத்தி சென்றேன் அவளது நிழலை...
தொடும்முன் மறைந்தது அவளது நினைவு...
தானாய் மறைய நானா காரணம்?...
அவளா சொன்னால் அனைத்தும் முடித்து.

அவளிடம் எனது விருப்பம்....

நேரம் போவது அறியாமல்...
இரவும் பகலும் இணைவது தெரியாமல்...
உதடுகளால் வார்த்தைகள் உதிராமல்...
மௌன மொழியால் உனது விழிகளோடு மட்டும்...
உரையாடிட... இந்த ஜென்மத்தையும்...
எனது இதயத்துடிப்பையும்...
ஒருமுறை ஏற்பாயோ?....
உனது நினைவுகளின் உன்னவனாக என்னை...

பூக்கள் பறிப்பதற்கு அல்ல..
பார்வையால் ரசிப்பதற்கு என்றுரைத்த தோழியே...
ஏன் பிரிந்து சென்று
என் இதயத்தை எரித்து கொன்றாய்...

நட்பு என்ற ஒரு புள்ளியில்,
பல வண்ணங்களான எங்கள் உள்ளங்கள்....
இணைந்து, பிணைந்து வரையப்பட்ட,
ஒரு ரங்கோலி எங்கள் கல்லூரி...

கல்லூரியில் கசிகின்ற கண்ணீர்த்துளிகள்...
ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடாய் இதயங்களில் இன்று...
போட்டிகளில் விளையாடினோம் அடிபட்டோம்....
ஆறிப்போனது அன்பு நண்பர்களின் ஆறுதல்களால்...

உணவுவேளை ஓய்வுபெற்றது புத்தகம்...
அனைவரும் ஓரிடத்தில் அமர்ந்து....
அழகாய் பகிர்ந்து உண்டோம்...
உணவை மட்டுமல்ல, நட்பின் நல்லுறவையும்...

அன்பாய் அறிவூட்டினார் ஆசிரியர்...
அதிலும் மெறிகூட்டி என்னையும் தேற்றினர்...
புரியாத புதிர்களையும் விளையாட்டாய் விளங்கவைக்கும்...
அன்பான கூட்டம் எங்கள் நண்பர்கள் கூட்டம்...

ஆசிரியர் இல்லா நேரம்..
அழகிய கலைகள் அரங்கேறும்...
நண்பனும் ஆசிரியராய் மேடை மேலே...
அற்புதமாய் அறிவூட்டியது கல்லூரி நாளே...

நான்கு சுவருக்குள் ஓருலகம்...
நாங்கள் தங்கிய விடுதியறை...
வீட்டின் நினைவும் நிழலாய் இங்கே...
விசித்திரமான உறவுகளின் உண்மையான வெளிப்பாடு அங்கே...

நண்பர்கள் மட்டுமே உறவுகள் இங்கே...
நடனமும் பாட்டும் நடந்தது அங்கே...
குழுவாய் சேர்ந்து கல்வி பயின்றோம்...
குறைகளை மறந்து மகிழ்ச்சி கண்டோம்...


பெண்மையை காமமும் காதலும் சூழும் காலம்...
அதனை மாற்றியது எங்கள் கல்லூரி நட்புக்காலம்...
எத்தனை எத்தனை சந்தோஷங்கள் வகுப்பிலே...
அனைத்தும் பெற்றோம் நண்பர்களின் வரவிலே...

இளங்கதிர் துளிர்விடும்
காலைபொழுது ...
இலையின் நுனியோடு..
என்ன கோபமோ...
கதிர்களோடு உறவாடி,
காற்றோடு கலக்கும் பனித்துளி...

இயற்கையில் தான் எத்தனை அதிசயம்...
அனைத்தையும் மிஞ்சும்...
எங்கள் கல்லூரி நட்புக்கள்...
அதை விட அதிசயம்...

நண்பர்களின் குடும்பங்களுடன் அறிமுகவிருந்தோம்பல்...
மகிழ்ச்சியாக உணவருந்தி,
உறவுகளோடு கலந்துரையாடி மகிழ்ந்த...
அதுஒரு அழியாத அறிமுக சுற்றுலா.....

நெருப்புடன் உறவாடும்
பனிக்கட்டியின் நிலை...
ஒவ்வொரு நாளும்
வலியொரு நகர்த்தினோம்...
கல்லூரியின் கடைசி தினங்களை...

அனைத்தும் முடிய நண்பர்களும் பிரிய....
வந்தது பிரிவிடை நாள்...
அன்று ஏனோ கொஞ்சம் கனத்த நெஞ்சம்...
இன்று அத்தனையையும் நினைக்க நெஞ்சம் ஏங்கும்...

கடவுளை நம்புவதில்லை நான்...
கண்ணீர் விட்டு அழுதேன்
கடந்த கல்லூரி வாழ்வை...
மீண்டும் பெறும் வரம் வேண்டி...

ஞாபக மறதி
நிறைய எனக்கு....
ஏனோ..
நண்பர்களின்
நினைவுகள் மட்டும்...
மறக்க மறந்துவிடுகிறேன்...

மரணம் ஒருநொடி வலி......
பிரிவு பல நொடி மரணம்......
மரணத்தின் மடியில் தொடர்கின்றேன்...
வாழ்வின் அடுத்த பக்கங்களை....

உலகின் ஏதோ மூலையில், ஏதோ தேடலில்...
சற்றே திரும்பினேன் கல்லூரியில் நினைவில்...
கண்கள் நிரம்பின காட்சிகளால் அல்ல... கண்ணீரால்......
புரியாத வலி...

வலியை சொல்ல வார்த்தைகள் அல்ல...
இன்னும் மொழியே பிறக்கவில்லை...

எனது உள்ளம் வலியால் உதறியதின்....
விளைவால் விழுந்த எண்ணங்களின் எழுச்சி..
எழுந்து நின்று எழுத்துக்களாய் இங்கே...
இது முடிவல்ல.... நினைவுகளின் தொடக்கம்தான்...

தொடரும்.......
எனது கடந்த நிஜங்களின்...
நிழல்களின் பதிப்பு உங்களுக்கு...
உங்களது உண்மையான நட்பின்...
நினைவுகளே பரிசு எனக்கு...

தோழிக்கு.....

பெண்மையின் மேல் காமமும், காதலும்....
கருப்பு ஓநாயாய் உள்மனதில் ஒளிந்துகொண்டு...
எழதுடிக்கும் வயது, நானும் நட்புகொண்டேன்.....
தெளிவில்லாத மனதோடு இரண்டொரு நாட்கள்...

உன்னுடைய உள்மனதோடு உறவாடிய பிறகுதான்....
உணர்ந்தேன் தெளிவாக...
உனது கடை கண்களில் வீசியது..
கனிவான நட்புகளின் கதிர்கள்தான்...

ஒழுக்கத்தை கற்று தெரிவதை விட...
உறவாடி புரிதலில் பெற்றுக்கொள்ளும்...
பெரும் பாக்கியத்தை தந்தாய் நீ....

நான் தவறுகளால் தவறிய போது...
தயங்கி தள்ளி நில்லாமல்...
உனது உதடுகளை என்னிடம் மட்டும் ஊமையாக்கி
உன்னையும் வருத்தி....
என்னையும் திருத்தினாய் நீ....

அம்மா.....

 
அம்மா.
உன்னை உச்சரிக்கும் போதெல்லாம்
எனக்குள்
நேசநதி
அருவியாய் அவதாரமெடுக்கிறது.
மழலைப் பருவத்தின்
விளையாட்டுக் காயங்களுக்காய்
விழிகளில் விளக்கெரித்து
என்
படுக்கைக்குக் காவலிருந்தாய்.
பசி என்னும் வார்த்தை கூட
நான் கேட்டதில்லை
நீ
பசியை உண்டு வாழ்ந்திருக்கிறாய் .
என் புத்தகச் சுமை
முதுகை அழுத்தி அழுதபோது
செருப்பில்லாத பாதங்களேடு
இடுப்பில் என்னை
இரண்டரை மைல் சுமந்திருக்கிறாய்.
அகரம் அறிமுகமான ஆரம்ப நாட்களில்
அன்பின் அகராதியை எனக்கு
அறிமுகப் படுத்தியது
என் தலை கோதிய உன் விரல்களல்லவா ?
எனது சிறு சிறு வெற்றிகளுக்கு
கோப்பைகள் கொடுத்தது
உனது
இதயத் தழுவலும்
பெருமைப் புன்னகையுமல்லவா ?
வேலை தேடும் வேட்டையில்
நகர நெரிசல்களில் கீறல் பட்ட போது
ஆறுதல் கரமானது
உனது ஆறுவரிக் கடிதமல்லவா ?
எனக்கு வேலை கிடைத்தபோது
நான் வெறுமனே மகிழ்ந்தேன்
நீதானே அம்மா
புதிதாய்ப் பிறந்தாய் ?
உனக்கு முதல் சம்பளத்தில்
வாங்கித்தந்த ஒரு புடவையை
விழிகளின் ஈரம் மறைக்க
கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டாயே
நினைவிருக்கிறதா ?
இப்போதெல்லாம்
என் கடிதம் காத்து
தொலை பேசியின் ஒலிகாத்து
வாரமிருமுறை
போதிமரப் புத்தனாகிறாய்
வீட்டுத் திண்ணையில்.
எனக்கும்
உன் அருகாமை இல்லாதபோது
காற்றில்லா ஓர் வேற்றுக் கிரகத்துள்
நுழைந்த வெறுமை.
போலியில்லா உன்முகம் பார்த்து
உன் மடியில் தலைசாய்த்து
என் தலை கோதும் விரல்களோடு
வாழத்தான் பிடித்திருக்கிறது எனக்கும்
இந்த
வாழ்க்கை நிர்ப்பந்தங்கள் தான்
வலுக்கட்டாயமாய்
என் சிறகுகளைப் பிடுங்கி
வெள்ளையடிக்கின்றன.
(சேவியர் – கவிதைகள், காவியங்கள் நூலிலிருந்து)

நட்புக்கவிதை......




 “எவ்ளோ வருஷமாச்சுடா பாத்து !!! “
என சிலிர்ப்புடன்
பெயர் சொல்லி அழைக்கும்
நண்பனுடன் பேசுகையில்
பயமாய் இருக்கிறது
“எம் பேரு ஞாபகமிருக்கா”
என கேட்டு விடுவானோ ?...


 அப்பப்போ
போன் பண்ணுடா…
எனும் சம்பிரதாய விசாரிப்புக்கு
“கண்டிப்பா”
என நகர்வான்,
நான் கொடுக்காத நம்பரை
அவன்
எழுதிக் கொள்ளாமலேயே...


பொய்கள் தான்
உண்மையாகவே
நட்பைக் காப்பாற்றுகின்றன.
“நேற்று கூட பேச நினைத்தேன்”
என
யாரோ பேசிக் கடக்கிறார்கள்
செல்போனில்


நட்பு இருப்பதாய்
சொல்லிக் கொள்ளவேனும்
அடிக்கடி
தேவைப்படுகின்றன
ச
னிக்கிழமை பார்கள்...


கிராமத்து மௌன வீட்டின்
கம்பி அளியின் ஊடாக
நண்பனின்
புன்னகை முகம் தெரிகிறது.
இறந்து
வெகு நாட்களான பின்னும்...



“ஏழாயிரம் சம்பளம் டா மச்சி”
என
குதூகலித்துச் சொல்லும் நண்பனிடம்
சொன்னதில்லை
பல மடங்கு வாங்கும் நான்.
அவனிடம் மிகுந்திருக்கிறது நட்பு...


யாரை ரொம்பப் பிடிக்கும் ?
எதிர்பார்ப்புடன்
மகளைக் கொஞ்சுகையில்,
தோழியின் பெயரைச் சொல்லி
நட்பைப் பெருமைப்படுத்துகிறது
நர்சரி !...

நட்பு வேண்டும் !!!

மழலைப் பருவத்தில்
பார்த்து வியக்க
ஒரு நட்பு...

குழந்தைப் பருவத்தில்
ஓடி விளையாட
ஒரு நட்பு...

காளைப் பருவத்தில்
ஊர் சுற்ற
ஒரு நட்பு...

வாலிபப் பருவத்தில்
பேசி ரசிக்க
ஒரு நட்பு...

முதிர்ந்த பின்
அனுபவங்களைப்
பகிர்ந்து கொள்ள
ஒரு நட்பு...

நட்புகள் ஆயிரம் இருந்தும்
நட்பின் தேவை குறையவில்லை...

தேவையின் போது
தோள்களில் சாய
நட்பு வேண்டும்...

துன்பத்தின் போது
கண்ணீர் துடைக்க
நட்பு வேண்டும்...

மகிழ்ச்சியின் போது
மனம் மகிழ
நட்பு வேண்டும்...

நானாக நானிருக்க
நட்பே...
நீ எனக்கு
நட்பாக வேண்டும்...

என்றென்றும் அம்மா

அம்மா மடியில் அனைத்து பிடித்தால்,
அன்பாய் , இதமாய் , சுகமாய்,
அவள் கர்ப்ப கால நாட்கள்
என் கண்களீள்...

வாய் திறந்து பேச
கற்று கொடுத்தாள்,
என் குட்டி பல்லில்
கடிபட்டு சிரித்தாள்,
என் முட்டி நோக
விழுந்து நடந்த போது,
தட்டி கொடுத்தாள்.
சுட்டி பையன் என்று
பலர் புகழ, பெருமிதம் கொண்டாள்.
பட்டபடிப்பு முடித்ததும்
அவள் கண்களீள் ஆனந்த கண்ணீர்.

என்னை வளர்த்து அவள் முடித்த போது
முதுமை பெற்றாள்,
உடல் முதிர்ச்சி பெற்றாலும்,
அவள் கண்கள் என்னை கானும்
பிறந்த குழந்தையாய்....

அவள் அன்பு சுழளீள்
சிக்கி ஆனந்தம் கொள்வேன்
என்று்ம் அவள் நினைவுகளீல்.
"அம்மா!" என்று
இதய கதவுகள்
படபடக்க...
அவள் நிம்மதியாய்
உறக்கம் கொள்கிறாள்
அவள் கல்லறையில்......

என்ன செய்யப் போகிறாய்? !....

மெளனத்தின் வியாபிப்பால்
கனவுகளற்ற எனது பிரபஞ்சம்
சலனமற்றுக் கிடந்தது

தூரத்தில் யாருடைய
வீட்டின் கதவோ
இழுத்துச் சாத்தும் சத்தமும்
கரையும் காக்கையின் சத்தமும்
என்னை....
அரைத் தூக்கத்தில் கிடத்தியது

கூரை வழியே
கசிந்தொழுகும் சூரியன்
தலையணையோரம் தகித்துக்
கன்னங்களைச் சுட்டுக் கொண்டிருந்தது

உச்சி வெயிலின் உஷ்ணம்
பிடரிகளில் வியர்வையாகத் துளிர்த்து
ஊறும் உணர்வாக
வழிந்தோடியதால் - குத்த வைத்து
உட்கார்ந்து கொண்டேன்

எதிர்காலம் சூன்யமாக
ஓர் ஒற்றைக்கேள்வி கேட்டது
என்ன செய்யப் போகிறாய்?.....